Like Stars.

Sapatos

Ang buhay parang sapatos. 

Pag nagsuot ka ng mas malaki kesa sa size na dapat sa iyo, mag-iingat ka, kasi ikapepeligro mo yun. Lakad lakad kunwari kasya. Tapos pag tumatakbo ka na, makikita mo, hindi pala talaga para sa iyo. Madadapa ka at masakit yun. Pwede mo lagyan ng medyas sa loob para sakto sa paa mo, pero hindi normal ang bawat pagtapak mo. Hindi na maganda ang pakiramdam sa loob, ang sagwa pa tingnan sa labas. 

Kaya wag kang maghahangad ng mga bagay na hindi mo pa talaga kaya. Wag kang maghanap ng mga bagay na hindi pa nararapat sa iyo. Kasi kung sa una akala mo masaya, pag lumaon, ikaw rin mahihirapan. Mabigat. Kung pipilitin mo naman, magsisinungaling ka in the process. Hindi maganda sa pakiramdam, mahahalata ka rin habang tumatagal.

Pag nagsuot ka naman ng mas maliit kesa sa iyo, sinasaktan mo lang ang sarili mo. Pinipilit mo pa yung hindi na para sa iyo kasi siguro may sentimental value o kaya naman e gandang ganda ka pa rin. Bukod sa magkakasugatsugat ka lang, magmumukha ka pang ewan.

Tama na ang nakalipas, maganda man o hindi. Kung maganda siya, tapos na yun, may mas maganda pang naghihintay. Kung masaklap siya, bakit ka magpapasakit sa mga bagay na tapos na? Di pa ba sapat ang niluha mo noon para idamay mo yung magandang araw ngayon?

Magkaparepareho man tayo lahat ng sapatos, nagkakaiba naman tayo kung kailan at para saan natin gagamitin. May mga pangdisplay lang. Merong araw-araw ang laban. Sa dulo ng lahat, sapatos lang yan. 

Pacencia

Naghuhugas kami ng pinggan ni Caleb kahapon sa church nang biglang pumasok sa loob ng CR (kung saan kami naghuhugas) ang pinsan kong 2(3?) years old. Tinanong ko siya kung gusto niyang maghugas, sabi niya ayaw niya. Tapos after five seconds, in a sirang plaka fashion, tinanong ko ulit siya kung gusto niyang maghugas at sinabi niya hindi. Nangyari ito ng sampu hanggang labinlimang beses hanggang pumunta na siya sa nanay niya.

Sa lahat ng pagkakataong tinanong ko siya, matiyaga niyang sinabi sa akin na ayaw niyang maghugas nang walang kahit anong bahid ng inis o pagkayamot sa pananalita at sa mukha niya. Hindi niya ako sinuntok sa pagkapika. Pinansin pa rin naman niya ako noong pauwi na kami. Hindi niya ako sinumbong sa magulang niya na nakakainis ako. Hindi siya nagrequest ng TRO para hindi ko na siya tanungin uli kung gusto niya maghugas.

Baka kasi bata siya.

Pero bakit parang mas masaya pa makitungo sa mga bata kesa sa sintanda ko na? Ano meron sa bata na nawawala sa atin pag tumanda na kung kaya nawawala na ang pag-unawa at pasensya natin sa iba?

Kung ganun din lang, sana nga bata na lang tayong lahat.

Flowers

Two days ago I was defending my point on how pointless flowers are, Valentine’s Day near and all. I said that it was impractical and it adds no value at all if it were not Valentine’s Day.

I would have to admit that this year I chose to be lonely and bitter and sad about this time of the year when everybody’s just loving love. When everything around you feels mushy, you feel that desperate kind of sad. There’s nothing you can do about it so you try to smile, try to be “all’s well” with everyone. Maybe it’s because I’m frustrated that we have that tendency to reflect on how beautiful love is only once a year and choose to hate again the next day.

The problem is in the choosing. We choose who or what to love, when to love, where to love, and how to love. We choose the people deserving of love because we think love is too precious to give away so easily. The reverse is true sometimes - we choose the love we think we deserve by not allowing anyone to love us with one way just because another way seems more appropriate and more ‘lovely’. Because we value love as such, we become haters of those we don’t love when we don’t have to. We doubt people and tag them unlovely. We shun those who don’t give love back well or enough with what we think is just right. 

I may be writing this just partly because I’m bitter but I think it’s more of a rebuke on us living lives as hypocrites. We enjoy loving one day and then detest the same people the next. If everyone loved, WITH NO REGARD ON HOW UNREQUITED, everyone would find that there’s someone who loves them. 

My cousin posted this on her wall some days before Valentine’s Day:

^9-11 So this is my prayer: that your love will flourish and that you will not only love much but well. Learn to love appropriately. You need to use your head and test your feelings so that your love is sincere and intelligent, not sentimental gush. Live a lover’s life, circumspect and exemplary, a life Jesus will be proud of: bountiful in fruits from the soul, making Jesus Christ attractive to all, getting everyone involved in the glory and praise of God.

Love MUCH and WELL. 

Tongue-tied and tied up. I can’t breathe. Undo me please.

It is madness. I like it. :)